In Rusland worden heldendom en patriottisme weer als vanouds gepropageerd en Cahen laat zien wat dat voor gevolgen kan hebben voor de toekomst van een land waar ook jonge vrouwen worden opgeroepen zich in dienst te stellen van het collectief. De tegenstelling tussen militaristische indoctrinatie en kinderlijke onschuld dringt zich op.
Sommige foto's van Cahen zijn nog niet eerder te zien geweest. Het werk is te zien in Flatland Gallery in Utrecht.

De manifestatie wordt op 3 mei geopend met een concert, een lezing door de Pools-Britse filosoof en socioloog Zygmunt Baumann met aansluitend een paneldiscussie. Klik hier voor het volledige programma en meer informatie over Castrum Peregrini.

De foto van Aranda toont de de 18-jarige Jemeniet Zayed al-Qaws in de armen van zijn moeder Fatima. Zayed leed aan de gevolgen van een beschieting met traangasgranaten tijdens een betoging tegen de regering van president Ali Abdullah Saleh op 15 oktober 2011. Zayed lag na dit incident twee dagen in coma. Tijdens latere demonstraties liep hij nog twee keer verwondingen op.
Saleh vluchtte op 23 november naar Saudi-Arabië. Zijn bewind eindigede formeel toen vice-president Abdurabu Mansur Hadi op 25 februari 2012 werd beëdigd als president.
Lees meer over de 2012 Photo Contest.

In zijn biografie 'De Voorman - Henk Feldmeijer en de Nederlandse SS' gaat Kromhout in op de vraag hoe een intelligente, in een veilig milieu opgegroeide student uit Groningen kon uitgroeien tot een fanatieke volgeling van het nazisme.
Feldmeijer besloot in 1931 om zijn studie wis- en natuurkunde in Groningen op te geven en zich geheel te wijden aan het nationaal-socialisme. Hij werd als 29-jarige aangesteld tot 'voorman'van de Nederlandse SS, nadat hij begin mei 1940 met een aantal staatsgevaarlijke Nederlanders was gearresteerd en naar Frankrijk overgebracht, waar in hij in Calais door de Duitsers werd bevrijd.
Hij was de oprichter van een 'Sonderkommando'van de SS, dat verantwoordelijk was voor 'Aktion Silbertanne' waarbij onschuldige burgers werden vermoord als vergelding voor aanslagen door het verzet. Mede daaraan dankte hij de dubieuze reputatie van 'de foutste Nederlander'.
Feldmeier kwam in februari 1945 om het leven toen hij door een Amerikaans jachtvliegtuig werd beschoten terwijl hij in zijn auto onderweg was naar het Maasfront.
Kromhout gebruikt het vijf-verdiepingen-model van sociaal-psycholoog Fathali Mohhaddam om het proces van radicalisering van Feldmeijer te onderzoeken.

In de jaarlijkse SOVA-lezing gaat de Groningse hoogleraar Doeko Bosscher in op de vele varianten van verzet en collaboratie die geleidelijk ontstonden. Er waren opportunisten en avonturiers, maar ook velen die handelden uit principiële vrijheidsdrang. Aan 'de andere kant' waren er mensen die zich lieten meesleuren, er waren echte bewonderaars van Duitsland en pure antisemieten. Bovendien moeten de beweegredenen van een 17-jarige Oostfrontvrijwilliger anders worden beoordeeld dan van iemand die op zijn 50-ste 'fout'was. Kortom, 'het verzet' bestond niet, evenmin als 'de collaboratie'. Er was niet zozeer een 'grijze zone' tussen wit en zwart, tussen goed en fout, maar talloze varianten aan beide zijden.
Bosscher probeert in zijn lezing een morele hiërarchie aan te brengen in de overwegingen. Bijzondere aandacht is er voor de vraag hoe de betrokkenen na de oorlog terugkeken: gefrusteerd omdat de idealen van het verzet na de oorlog niet zijn verwezenlijkt, of omdat men de politieke macht helemaal uit handen heeft gegeven.
De SOVA is opgericht om wetenschappelijk en historisch onderzoek te doen naar de Velser Affaire. Dit is de aanduiding voor het vermeende complot waarbij leden van het politiekorps Velsen en van het Nederlandse verzet betrokken betrokken zijn zijn geweest bij het verraad van een aantal Joden, communisten en linkse idealisten. Volgens onder andere schrijfster Conny Braam werd dit verraad aangestuurd vanuit de regering in ballingschap in Londen. Een van de slachtoffers van het verraad zou verzetsstrijdster Hannie Schaft zijn.

De charismatische Domela Nieuwenhuis trok als spreker volle zalen. Hij bouwde de Sociaal Democratische Bond uit tot een landelijke partij en zijn boeken en brochures werden in vele talen vertaald.
Tegelijkertijd werd hij door de elite in eigen land verguisd. Hij werd gevangengezet wegens majesteitsschennis en België en Duitsland verboden hem de toegang.
In de biografie komt Domela Nieuwehuis naar voren als internationaal inspirator van het socialisme en het anarchisme, maar ook als een romantisch revolutionair. Zijn privéleven werd geteisterd door tragiek: hij verloor drie echtgenotes en vijf kinderen.
Jan Willem Stutje is verbonden aan het Biografie Instituut van de Rijksuniversiteit Groningen. Eerder schreef hij biografieën van Paul de Groot en Ernst Mandel.

Na twee succesvolle jaren sluiten in 2012 nog meer zalen – zowel in Amsterdam als in de rest van Nederland - zich aan bij dit initiatief. Het volledige programma staat op de website van Theater na de Dam.
Nieuw is dat op 3 mei, aan de vooravond van de Nationale Dodenherdenking, in De Balie het Nationaal Herdenkingsdebat plaatsvindt. Diverse sprekers gaan in op de vraag hoe de toekomst van het herdenken eruit ziet en of de betekenis voor nieuwe generaties verandert.

Deze economische benadering van de bezetting kan veel duidelijk maken over de openlijke en verborgen politieke belangen die hier een rol spelen. De Gazastrook is vrijwel geheel afhankelijk is van buitenlandse hulp; per jaar gaan er grote bedragen naartoe. Toch blijft de Palestijnse economie stagneren en verbetert de levensstandaard van de Palestijnen niet.
Volgens Hever zet Israël om politieke redenen de richtlijnen van het internationaal humanitair recht regelmatig naar haar hand en ook veel internationale organisaties schenden willens en wetens het internationaal recht, aldus Hever.
Waarom betaalt de internationale gemeenschap zoveel aan de Palestijnen en welke belangen zijn daarmee gediend? Hoe beïnvloedt Israël het beleid van deze donoren en hoe ondersteunt de internationale hulpverlening in feite juist de Israëlische bezetting?Met een zuiver economische analyse zijn deze tegenstrijdige fenomenen niet te verklaren.
Shir Hever doet economisch onderzoek bij het Alternative Information Center (AIC), een Israëlisch-Palestijnse organisatie die actief is in Jeruzalem en Beit Sahour.
Meer informatie over deze bijeenkomsten staat op de website van de organisatie Gate 48.

Rouvoet meent dat in echte democratie meer betekent dan dat de meerderheid (de helft plus één) beslist en dat vrijheden van minderheden altijd gewaarborgd moeten worden.
Hij constateert dat politici in het parlement de neiging hebben om door wetgeving beperkingen op te leggen aan grondrechten, zoals vrijheid van onderwijs en godsdienst. Volgens Rouvoet komen dergelijke initiatieven voort uit een formele, procedurele opvatting over democratie (de helft plus één). Rouvoet pleit voor een materiële interpretatie van het begrip democratie, waarin zoveel mogelijk 'staatsvrije' ruimte is voor de opvattingen van minderheden. Materiële democratie is ondergeschikt aan de beginselen ('rule of law') van de rechtsstaat, waarin de overheid onder de wet staat.

André Rouvoet was van 2002 tot 2011 partijleider van de ChristenUnie; van 2007 tot 2010 was hij minister voor Jeugd en Gezin in het het kabinet Balkenende IV. Deze lezing is gebaseerd op een paper die Rouvoet in oktober najaar schreef ten behoeve van een symposium van de Groen van Prinsterer Stichting, het wetenschappelijk bureau van de ChristenUnie.

Het project van Knoth en De Jong geeft een indringend beeld van het spoor van chaos, geweld en vernietiging dat de tere, onschuldig ogende Afghaanse papaverbloem achterlaat. Afghanistan produceert 90 % van alle heroïne die in de wereld wordt verhandeld. Wereldwijd zijn er 15 miljoen gebruikers van van opiaten. De handel heeft een waarde van 68 miljard dollar per jaar, jaarlijks sterven 100.000 mensen door heroïnegebruik.
Poppy stelt indringende vragen over het verband tussen de papaverteelt en de voortslepende oorlog in Afghanistan, of tussen de rijkdom in Dubai en de armoede in Afghanistan en de ellende in de achterstandswijken in West-Europa. Het project werpt ook een ander licht op de schaduwzijde van de globalisering van de handel.
Een trailer van het project is te zien op de site van het Fotomuseum Rotterdam.

Per voorstelling wisselen de verhalen, de muzikanten en de acteurs. Aan het eind van elke voorstelling is er een nagesprek met bekende schrijvers, politici en journalisten.
De regie is in handen van theaterproducent en politicus John Leerdam. Meer informatie over het speelplan op de speciale webpagina van het UAF.

Dergelijke vragen komen aan de orde in de tentoonstellig 'Drukken in oorlogstijd' in het Grafisch Museum Groningen. Het persoonlijk verhaal van drukkers, koeriers en ooggetuigen wordt verteld aan de hand van interviews, bewegend beeld, geluidsfragmenten en foto's. In de drukkerij is te zien hoe tijdens de oorlog drukwerk tot stand kwam en hoe het vergaren, verwerken en verspreiden van informatie in zijn werk ging. Zo zijn er ook stencilmachines en radio's te zien. Daarbij wordt ook de rol van de gedrukte propaganda van de bezetter belicht.
De tentoonstelling is een eerbetoon aan alle verzetsmensen die betrokken waren bij de illegale pers in Noord-Nederland, onder andere door een portrettengalerij en een gedicht voor de gevallen drukkers.

Er is speciale aandacht voor de drukker, expressionistisch kunstenaar en verzetsstrijder Hendrik Werkman (1882-1945). Werkman maakte met een aantal medestanders onder de naam De Blauwe Schuit uitgaven waarin kritiek werd geleverd op het nazi-bewind. Hij werd drie dagen voor de bevrijding van Noord-Nederland vermoord door de beruchte SD'er Peter Schaap, die opereerde vanuit het Duitse politiebureau Het Scholtenhuis in Groningen.

Ze onderzoekt de zaak van Masamba, een soldaat die is veroordeeld wegens verkrachting. Daarbij ontdekt ze dat hij geen eerlijk proces heeft gehad en dat hij gevangen is gezet zonder enig concreet bewijs. De corruptie in het proces tegen Masamba roept ook vragen op over de financiële steun die het Congolese rechtssysteem krijgt van de internationale gemeenschap en NGO's. Ontstaat hierdoor rechtspraak die te koop is? En zo ja, tegen welke prijs?
Justice for Sale is het derde deel van de trilogie die de filmmaaksters Ilse en Femke van Velzen met hun productiemaatschappij IF Productions maakten over Congo. Eerdere delen waren Fighting the Silence en Weapon of War. Bekijk hier de trailer van Justice for Sale.
  
Camera Justitia presenteert films en debatten die aansluiten bij het werkterrein van het Internationaal Strafhof en de andere internationale tribunalen in Den Haag. Dit aparte programma van Movies that Matter belicht door middel van films en debatten onderwerpen als internationale en nationale zorgvuldige rechtspraak, de strijd tegen straffeloosheid en zogeaamde 'transitional justice'.
Dit is het geheel van juridische en niet-juridische instrumenten waarmee een maatschappij in het reine probeert te komen met een bloedig verleden en zich te verzoenen met de materiële en psychische erfenis daarvan. Klik hier voor een nadere uitwerking van dit begrip.

De kern van dit thema (Unlike Us, understanding social media monopolies and their alternatives) is dat monopolisten in de markt van social media, zoals Facebook en Twitter, die zijn gebaseerd op transparantie en vrije uitwisseling van informatie, helemaal niet transparant zijn over hun eigen corporate governance en ethische normen. Het huidige nieuwe kapitalisme is dan ook gebaseerd op vrije uitwisseling van informatie en de commerciële exploitatie van sociale contacten.
Op de site van de conferentie wordt een lans gebroken voor alternatieven zoals Lorea, Socushare, Crabgrass, Unhosted.orgt en vele anderen.
Kaarten voor de conferentie of inschrijving voor de workshops kan via de website.

Op de plaats van de executie staat het beeld 'Man voor het vuurpeloton' van de kunstenaar Mari Andriessen. De kranslegging vindt plaats in aanwezigheid van leerlingen van groep 8 van de Dreefschool, die het monument heeft geadopteerd.
De aanleiding voor deze massa-executie is nog steeds niet geheel duidelijk. Voor een deel was het een vergelding voor de de liquidatie door Hannie Schaft en Truus Overstegen van de politieman Willem S. Zirkzee, een NSB-er die collaboreerde met de Duitse Sicherheitsdienst. Als regel executeerden de bezetters echter vijf mensen als represaille voor het doden van een collaborateur. Duitse officieren zouden na de oorlog ook hebben toegegeven dat vijftien teveel was. Waarom de tien anderen waren doodgeschoten, konden of wilden ze niet vertellen. Volgens sommigen is er een connectie met de zogenaamde Velser Affaire. Dit is de theorie dat agenten van het politiekorps van Velsen en rechtse leden van het verzet een aantal Joden, communisten en linkse idealisten hebben uitgeleverd aan de Duitsers. Conny Braam schreef over hierover het boek 'Het Schandaal'.
Een uitgebreidere beschrijving van de achtergrond van de executie staat op de website Virtuele Tochten Kennemerland.

Het festival opent met de documentaire 'Khodorovsky' van regisseur Cyril Tuschi. De film is gedegen onderzoeksjournalistiek in de vorm van een politieke thriller. Hij vertelt het verhaal van Michail Chodorovsky, die van socialist transformeert tot kapitalist en rijkste man van Rusland en daarna tot een van de beroemdste politieke gevangenen ter wereld. De film biedt tevens een diepgaande analyse van de politieke en culturele veranderingen die zich de afgelopen twintig jaar in Rusland hebben voltrokken. 
'Khodorovsky' was de meest besproken documentaire van de Berlinale 2011. Voorafgaand aan de première werd de film twee keer gestolen uit het kantoor van Cyril Tuschi.
Na de film is er via Skype een gesprek met Tuschi.

De voorstelling werd bijgewoond door Harry Verheij (95), die destijds behoorde bij de conducteurs die de staking begonnen. Verheij was van 1966 tot 1978 wethouder (CPN) in Amsterdam. De voorstelling is opgevoerd op een aantal scholen en in het gemeentehuis.
De herdenking van de Februaristaking in Amsterdam begint op 25 februari om 16.45 uur.
Bij de herdenking in Zaandam wordt een verkorte versie van 'STAAKT...' opgevoerd.

Op de opening, op 16 februari, is ook de Junior Inktspotprijs uitgereikt. Hiertoe brachten 800 jongeren hun stem uit op de inzendingen. De prijs werd gewonnen door Argus (René Leisink) met zijn tekening 'Internationale Coming Out Dag'.

Vaak zijn deze films op dit festival voor het eerst, maar ook voor het laatst in Nederland te zien. Rond de vertoning van de films is er een uitgebreid programma van talkshows en debatten. Hier kan het publiek in gesprek gaan met mensenrechtenactivisten, filmmakers, politici en journalisten.
Verder heeft het festival een feestelijke openingsavond, een award ceremony op de slotavond, een educatieprogramma, besloten voorstellingen en andere activiteiten. Sommige films worden ook op televisie en internet vertoond en diverse films zijn de rest van het jaar in bioscopen in het hele land te zien.
Er zijn twee hoofdprogramma's: A Matter of ACT, het competitieprogramma van Amnesty International met tien documentaires over bijzondere mensenrechtenactivisten en Camera Justitia, een competitieprogramma met films over thema's als rule of law, internationaal recht en juridische dilemma's en dwalingen.
Toegangskaarten zijn vanaf 8 maart te koop of te reserveren, zowel online als bij de festivalkassa's. Klik hier voor alle informatie over kaartverkoop en locaties.

Deze en andere vragen worden behandeld tijdens het symposium. Inleiders zijn James Peck en Marianne Maeckelbergh. Peck is hoogleraar aan New York University. Hij is auteur van 'Ideal Illusions', waarin hij beschrijft hoe Amerikaanse regeringen de mensenrechten zijn gaan gebruiken als ideologisch wapen. 
Marianne Maeckelbergh doceert culturele anthropologie en ontwikkeling aan de Rijksuniversiteit Leiden. Ze onderzoekt de anthropologie van globalisering, democratie en sociale bewegingen.
Het symposium is onderdeel van het filmfestival Movies that Matter.

Op woensdag 15 februari gaat happyChaos in de Amsterdamse Stadsschouwburg in debat met studenten, wetenschappers, kunstenaars en schrijvers, om te zoeken naar de economie van de toekomst. Welke kant gaan we op? Geen enkele oplossing lijkt toereikend voor de problemen, maar juist dit is de tijd om na te denken over de fundamenten voor de samenleving van de toekomst. De crisis is onze kans om vorm te geven aan een betere toekomst.
Op de website van happyChaos wordt over dit onderwerp regelmatig geblogt.
Kaarten zijn verkrijgbaar via de website van de Stadsschouwburg of aan de kassa.

Luijters en Pennewaard hebben jarenlang archiefonderzoek gedaan om deze kinderen weer een naam te geven en indien mogelijk ook een gezicht. De speurtocht naar nieuwe documentatie gaat ook na de voltooiing van het boek en de tentoonstelling door. In de tentoonstelling is een lege vitrine gereserveerd voor documentatiemateriaal dat nabestaanden naderhand nog toezenden. 
Het boek van meer dan duizend pagina's is een monument voor alle Joodse, Roma- en Sinti-kinderen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in 102 transporten vanuit Nederland zijn gedeporteerd. Van ieder kind zijn de naam, de geboortedatum en het adres opgenomen, alsmede de datum en plaats van overlijden. Van 2.900 kinderen zijn foto's afgebeeld. Meer dan de helft van de kinderen kwam uit Amsterdam en de meeste Nederlandse kinderen werden via Amsterdam naar doorgangskamp Westerbork getransporteerd. Luijters heeft zijn archiefonderzoek grotendeels in het Amsterdamse Stadsarchief gedaan; om deze redenen is gekozen voor deze locatie.
Het eerste exemplaar van In Memoriam wordt op 9 februari aangeboden aan burgemeester Eberhard van der Laan tijdens een besloten bijeenkomst in de Portugese Synagoge te Amsterdam.
In februari 2011 publiceerde Luijters 'Sterrelied', een lang gedicht in boekvorm over Sientje Abram (1931-1942). Luijters schreef het gedicht terwijl hij werkte aan In Memoriam. Sterrelied is niet alleen een poging om Sientje haar identiteit terug te geven, maar het roept ook de sfeer op van de oude Joodse buurt rond de Amsterdamse Rapenburgerstraat. Deze buurt is tijdens de bezetting geheel ontruimd en na de oorlog op een paar monumenten na geheel gesloopt.

Het aantal schoolkinderen dat het museum bezoekt is gestegen van ruim 6.000 in 2000 tot 16.000 in 2009. Het huidige museum is te klein om dergelijke aantallen goed te kunnen opvangen. Bovendien biedt de bouw van een speciaal kindermuseum de gelegenheid om zowel inhoud als vorm volledig af te stemmen op de beleving van kinderen in de leeftijd van 9 tot 14 jaar. Daarbij wordt het verhaal van de bezetting en het verzet verteld aan de hand van echte kinderverhalen. Het museum wordt gebouwd in een vrijgekomen pand dat grenst aan het Verzetsmuseum.
De plannen voor het museum, dat naar verwachting in april 2013 open gaat, worden gepresenteerd op een persconferentie op 8 februari. Deze PDF geeft meer achtergronden over de uitbreiding.

Na de oorlog bleef hij dag in, dag uit, jaar in, jaar uit, vertellen over het kamp. Aan de hand van zijn levensverhaal neemt Marja Vuijsje de lezer mee van de 'Jodenhoek' rond de Portugees-Israëlitische synagoge in het vooroorlogse Amsterdam naar Jeruzalem en weer terug. Ze vertelt over haar grootouders Isaac en Schoontje en hun zes kinderen, van wie er vier de oorlog overleefden.
Prof. dr. Marjan Schwegman, directeur van het NIOD, zal tijdens de presentatie een toespraak houden.

Zij en zes anderen waren op het zogenaamde eerste Paroolproces, van 12 tot 19 december 1942 voor het Feldgericht in Utrecht, ter dood veroordeeld. Zes veroordeelden werden niet geëxecuteerd, maar naar een concentratiekamp in Duitsland gedeporteerd. Drie van hen hebben dit niet overleefd. Onder de gefusilleerden was de Zandvoortse drukker Wim Gertenbach. Voorafgaand aan de herdenking op de Eerebegraafplaats wordt een bezoek gebracht aan het familiegraf van de familie Gertenbach in Zandvoort. 
Tijdens de lunch wordt een toespraak gehouden door Liesbeth van der Horst, directeur van het Verzetsmuseum Amsterdam.

Meer informatie bij het bureau van Stichting Democratie en Media:
020-5300300 

Ewoud Sanders heeft wekelijks een taalrubriek in NRC Handelsblad en heeft diverse boeken over taal geschreven. Voor zijn werk gebruikt hij niet alleen intensief het internet, maar ook een grote collectie digitale bronnen in eigen beheer.
De kosten van de workshop zijn 42 euro; dit is inclusief de publicatie 'Eerste Hulp bij E-Onderzoek', een beknopte gids over slimmer zoeken en documenteren.
Inschrijven kan door het sturen van een email met NAW-gegevens naar info@expertisecentrumjournalistiek.nl waarna digitaal een factuur wordt toegezonden.
Deze masterclass is onderdeel van een aantal informatieve bijeenkomsten op vrijdagmiddag. Meer informatie op www.expertisecentrumjournalistiek.nl of www.ewoudsanders.nl.

Dit wordt de makers uiteraard niet in dank afgenomen. De naam 'Hidden Histories' verwijst daarom ook naar de tegenwerking die de filmmakers hebben ondervonden bij het maken, vertonen of uitbrengen van hun film. Ondanks deze tegenwerking gaat het vaak om visueel krachtig, verrassend en ontroerend werk.
In het debat 'China's Hidden Histories' wordt aandacht besteed aan het belang van deze kritische domentairefilms, de censuur door het Chinese Filmbureau en cinematograrisch activisme. Het debat wordt geleid door Bas Heijne.
Ai Weiwei is momenteel een van de bekendste Chinese filmers die sociale misstanden aan de kaak stelt. Behalve conceptueel kunstenaar is hij ook een gepassioneerde, vasthoudende onderzoeksjournalist. Op het festival zijn zes films van hem te zien, die hij zelf 'sociale documentaires' noemt. Daarbij opereert hij soms als een 'Chinese Michael Moore'. Ai Weiwei gaat zelfs nog verder dan Moore. Een voorbeeld is 'Disturbing the Peace', waarin hij zijn tegenspelers direct voor de camera confronteert en zich niet laat afschrikken als ook hijzelf
's nachts door de politie van zijn bed wordt gelicht en geslagen, iets wat Michael Moore doorgaans niet overkomt.
In 2010 kreeg hij de Nobelprijs voor de Vrede, maar de Chinese autoriteiten beletten hem deze in ontvangst te nemen.
In het Ai Weiwei Café aan de Karel Doormanstraat 278 is de Chinese dissident toch in zekere zin aanwezig, ondanks alle reis- en spreekverboden. Er zijn vier installaties van hem te zien. Het café is dagelijks geopend van 12.00 tot 20.00 uur.